Rouw in mijn leven…

Ook ik heb meerdere situaties van rouw gekend in mijn leven. Toen ik 14 was overleed de beste vriend van mijn 1,5 jaar oudere broer. 16 jaar was hij en het was mijn 1^e ervaring met een overlijden. Pff, herinner me veel van die periode nog als de dag van gister. Verder heb ik ook mijn beide opa’s en oma’s verloren.

Maar rouw is niet alleen als iemand overlijdt. Ruim 16 jaar geleden werd mijn 2^e zoon geboren bij een termijn van 31+4, dus 2 maanden te vroeg, en had hij behoorlijke schade in zijn hersenen. Ook dit is een situatie waar een rouwproces op volgt. Rouw bij leven noemen ze dat ook weleens. Je toekomstbeeld wordt ineens anders. “We weten niet of hij ooit gaat leren lopen” was de boodschap die de arts ons kwam brengen toen de uitslag van de MRI bekend was. En dan stort je wereld even in. Onderweg naar huis, hem weer achterlatend in het ziekenhuis, hebben we flink gehuild maar al snel kwamen we tot de conclusie dat ze niet hebben gezegd dat hij het niet gaat overleven, ze hebben alleen gezegd dat hij misschien een beperking heeft. Lekker belangrijk dachten we, als we hem maar bij ons mogen houden en dat is gelukkig gebeurt. Hij is inmiddels 17, kan gewoon lopen, gaat gewoon naar school, voetbalt, gaat naar de sportschool en werkt met veel plezier al een hele tijd bij de McDonalds. De les die we geleerd hebben is dat we niks van tevoren weten in het leven, dus we moeten genieten van alle kleine dingen.

Toen hij net thuis was gingen mijn ouders uit elkaar. Er volgde een verdrietige periode en ook dit is een rouwproces. Alles veranderd op zo’n moment, voor ons en ook voor de kleinkinderen. En wat doen we dan…schouders eronder en doorgaan. En dat doe je want je moet sterk zijn. Voor je ouders maar vooral voor je gezin want het leven gaat gewoon door.

En dan wordt mijn vader ziek… damkanker. Het wordt een onzekere tijd met chemo, bestralingen en uiteindelijk een operatie. Alles had goed aangeslagen en hij was “schoon”. We konden het weer achter ons laten en onbezorgd genieten van het leven. Helaas was dit van korte duur…een half jaar nadat hij “schoon” verklaard was bleek dat de kanker terug was en dat het overal zat. Ze konden niks meer voor hem doen. Hij ging nog even aan de chemo voor levensverlenging maar de bijwerkingen waren zo heftig dat hij heeft besloten te stoppen met de chemo omdat de kwaliteit van leven belangrijker voor hem was. Wat een dapper besluit. 10 jaar geleden is helaas mijn lieve papa overleden.

Na het overlijden van mijn vader ben ik zelf nog gescheiden, ook een heftige tijd voor mezelf maar vooral voor mijn 4 lieve kindjes. Je zet je schouders eronder en zorgt dat zij een zo gelukkig en onbezorgd leven hebben. Dit is mijn ex en mij goed gelukt en daar ben ik heel trots op.

Vorig jaar ging mijn relatie uit net nadat we een huis verbouwd hadden en dat was voor mij de genadeslag. Dat voelde ik ook gelijk dus heb een afspraak gemaakt bij de huisarts. Wat is dat een grote stap!! Maar waarom eigenlijk? Omdat ik het gevoel had dat ik sterk moest zijn, dat ik door moest gaan, dat hulp vragen een teken van zwakte is… onzin weet ik nu. Ik kreeg een depressie en heb 10 maanden therapie gehad. Wat een kadootje voor mezelf.

De huisarts zei heel mooi: je hebt alles zo mooi in je kast gestopt maar het is tijd om je kast op te ruimen. En dat heb ik gedaan! Met mijn psycholoog en vooral ook met alle lieve en bijzondere mensen die ik om me heen heb. Wat zijn familie en vriendinnen dan belangrijk! Hulp vragen is moeilijk, maar het heeft me gebracht waar ik nu ben. Ik ben sterk, ben blij met mezelf en ik ben trots op wie ik ben en hoe ik in het leven sta.

Dit is wat ik iedereen gun! Blijf niet zitten met je gevoelens, deel ze met anderen en als je merkt dat je vastloopt schroom dan niet om hulp te zoeken want je bent het waard!